Skip navigation

 
 
 
 
 این کلمات آرام،
کودکان شعرِ نا آرام تو اند
که به خواب رفته اند و نمی دانند
که شعر ها
همیشه در کودکی می میرند…
 
کودکانِ تنهای شعر
که مجال پیر شدن ندارند و
لای روزمرگی های عمر
از پیله های کوچک دلتنگی،
به پروانه های سوگ بدل می شوند…
 
 
 
 
 
 
 
 
 
امین شاهنده – سوم مردادماه نود
 
 
 
 
Advertisements

3 Comments

  1. نه می تونم چیزی بگم , نه می تونم چیزی نگم و شگفتی م رو از این کلمات ابراز نکنم …
    امین …
    داری پر می گیری …
    از پیله ی کوچک دلتنگیت …

  2. خیلی عالی بود امین


پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: