طبیعتی نیمه جان
که گوشه اتاق
روی تخت
به خواب نمی رود،
از کسان من است…
طبیعت نیمه جانی
که شب ها به اندامش
کلمات دردناک قصه ای می پیچد
که کودکانش را تاب شنیدن آن نیست…
کودکان بازی های دور دست
کودکان رقص با لالایی
کودکان برف و خنده و آب
کودکان آواز،
که این شب ها
با گنجشک های بی قرار قلبشان،
طبیعتی بی جانند
گوشه اتاق،
کنار تخت…
برای مادر رابعه بلخی که شب ها، گوشه اتاق، روی تخت، درد می کشد…
امین شاهنده – دهم مردادماه نود
