این کلمات آرام،
کودکان شعرِ نا آرام تو اند
که به خواب رفته اند و نمی دانند
که شعر ها
همیشه در کودکی می میرند…
کودکانِ تنهای شعر
که مجال پیر شدن ندارند و
لای روزمرگی های عمر
از پیله های کوچک دلتنگی،
به پروانه های سوگ بدل می شوند…
امین شاهنده – سوم مردادماه نود
3 دیدگاه
نه می تونم چیزی بگم , نه می تونم چیزی نگم و شگفتی م رو از این کلمات ابراز نکنم …
امین …
داری پر می گیری …
از پیله ی کوچک دلتنگیت …
به پروانه های سوگ؟
.
.
.
مرسی مهتاب
خیلی عالی بود امین