یادم نمی آید
آخرین بار کی بود
که نفس کشیدیم
خندیدیم
آب خوردیم
دویدیم…
تنها می دانم که روزهاست
در سرزمینی دراز کشیده ایم
که دو کرکس خیره
در آسمان دارد…
امین شاهنده – بیست و هفتم تیرماه نود
دوستداشتن:
2 وبنویس این را دوست دارند.
8 دیدگاه
خوبیش اینه اون دو تا کرکس به اسمان خیره شده اند
آی امین …
یادم نمیآید…
یادمان نمیآید…
دو کرکس خیره یعنی چی؟
راست میگی ها.. سرزمین مردگان شده سرزمینمون…
خیره در روایت ساده یعنی زل زده به ما
و در روایت کمی درونی تر یعنی گستاخ…مثل آدم خیره سر
دو هم مصداق ویژه ای نداره…برای آهنگ شعر لازمش داشتم
حالا شاید یکی یه تاویلی از دو هم بتونه بکنه
نمی دونم
گناه کرکس چیست اگر ما از دراز کشیدگان تاریخیم
کرکس
به طبیعتش در شعر و آسمان هست
و ما هم
به طبیعتمان
دراز می کشیم بی تردید…
آی دلم تنگه…